Η Κατερίνα Γιατζόγλου μας «καθοδηγεί»…Να αγαπάμε, να προχωράμε, να ονειρευόμαστε

Τα δύσκολα, τα περιέργα και οι αναποδιές δεν συμβαίνουν τελικά μόνο σε εμάς, συμβαίνουν και σε όλους γύρω μας. Στους φίλους, στους αγαπημένους μας, στον διπλανό μας, απλά μερικές φορές δεν θέλουμε να δούμε και να ακούσουμε, πέρα από εμάς. Όμως αυτά είναι μαθήματα ζωής!

Διάβασα στο www.female-g.gr το καινούργιο site της αγαπημένης μου φίλης Κατερίνας Γιατζόγλου κάτι που με έκανε να σκεφτώ πολύ και το μοιράζομαι μαζί σας.

Είναι τροφή για σκέψη στους δύσκολους και περιέργους καιρούς που διανύουμε.

Ένα γεγονός μπορεί να σε αλλάξει, αλλά και να σε επαναφέρει σε χρόνο DT.

Η Κατερίνα διηγείται:

Πριν δύο χρόνια, ήταν µια περίεργη χρονιά… Έχοντας πέσει -ελάχιστα- σε όλα τα γκρέµια του πλανήτη, από τον Παρνασσό μέχρι το Έβερεστ, και σ’ ό,τι µαύρες πίστες έχει ο παγκόσµιος χάρτης χωρίς να σπάσω ούτε νύχι, τον προπερασµένο Δεκέµβριο κατάφερα να διαλύσω το δεξί µου χέρι, εντελώς όµως, σκοντάφτοντας σε ένα πεζοδρόµιο.

Μόλις 5 µέρες µετά, από ένα δύσκολο εφτάωρο χειρουργείο, νάρθηκες, σύρµατα, καρφιά, λάµες, 39 ράµµατα, έφυγα για Νέα Υόρκη, σαν πληγωµένο ζώο, που πάει να κρυφτεί στη φωλιά του, παρά τις αντιρρήσεις των γιατρών. Έναν µήνα µετά, γύρισα πίσω, πολύ διαφορετική και πολύ μακριά από τον καλό εαυτό μου.  Ο Μήτσου, ο γνωστός expert γιατρός που µε χειρούργησε, µε είδε  και σε δέκα λεπτά έβγαλε το πόρισµα. «Έχουµε θέµα. Πιο πολύ διαλύθηκε το µυαλό σου, παρά το χέρι σου. Κοίτα να συνέλθεις γρήγορα».Έφυγα από το γραφείο του και άρχισα να σκέφτομαι…. 

Τα δύσκολα στην ζωή, είναι κάτι σαν τα video games. Σε πηγαίνουν απλά σε άλλη πίστα. 

Ότι είμαι, σαν χαρακτήρας, το οφείλω στα βουνά. Αυτά διάλεξα να αγαπήσω από παιδί, και αυτά μου έμαθαν να έχω πειθαρχία, να μην τα παρατάω, να πατάω κορυφές που έμοιαζαν απρόσιτες, να ονειρεύομαι, να παθιάζομαι, να συγκεντρώνομαι να δυναμώνω και να προσπαθώ ξανά και ξανά. Σε δύο µέρες ήµουν πάνω στα βουνά με ένα χέρι , συγκεκριμένα στα Κελάρια, κι ανεβοκατέβαινα τις πίστες, χωρίς σκι. Μετά από καιρό , ένιωσα και πάλι ευδιάθετη, αποφασισμένη και δυνατή. Τηλεφώνησα στον γιατρό µου από το lift και τον ρώτησα «Είσαι σίγουρος ότι απαγορεύεται το σκι; Γιατί βλέπω µια µαύρη πίστα παγωμένη, να µου κλείνει το µάτι»…

via female-g

Τάνια Νικολοπούλου

Είμαι παιδί της επικοινωνίας και του χαμόγελου και με αφορμή την μέχρι τώρα πορεία μου σε αυτή τη ζωή, θέλησα να «χρωματίσω» τον κόσμο με τη δική μου παλέτα. Έτσι δημιούργησα με πολύ αγάπη το δικό μου διαδικτυακό αποτύπωμα, το likewoman.gr, θέλοντας να γεμίσω τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τις γυναίκες με τη δική μου αστερόσκονη. Πάντα λέω ότι «εκεί έξω βρίσκονται τα πιο μαγικά πράγματα…μη φοβάσαι λοιπόν να τα περπατήσεις».

RELATED

Absolute Feminine Stories

© , LIKEWOMAN
All rights reserved
Created by Advalue