Kική Δημουλά: ο εαυτός μου με ανάγκασε να είμαι”

Η σημαντική Ελληνίδα ποιήτρια αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

 
Την ποιήτρια Κική Δημουλά, τη δημιουργό, της οποίας τα ποιήματα “αποτελούν τρυφερή ρωγμή στην ιδέα του δόγματος” και “μας ευεργετούν ως διαρκή αντίδωρα λόγου”, αναγόρευσε σε επίτιμο διδάκτορά του το τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
 
Με λόγο ποιητικό -σε μια προσπάθεια “μίμησης” και τιμής στον “λόγο” της πολυβραβευμένης ποιήτριας- η πλειονότητα των πανεπιστημιακών καθηγητών που προσφώνησαν την Κική Δημουλά μίλησαν για το έργο της και …”τον τύπο των ήλων που αφήνει στο σώμα της ποιήτριας ο Χρόνος, η Απώλεια και η Μνήμη”, για “ποίηση υψηλής υφολογικής ευκρίνειας”, ακόμα και για την “τυχαιότητα ή πρόνοια αγαθή” τα συντομογραφικά του ονόματός της, που θυμίζουν στους θεολόγους την Καινή Διαθήκη, να καθιστούν την ποιήτρια την Καινή Διαθήκη της νεότερης μας ποίησης”, και την καλωσόρισαν στις τάξεις των Θεολογούντων.
 
Τον μόνο “πεζό” λόγο της βραδιάς άρθρωσε -όπως ο ίδιος είπε σεμνά- ο πρύτανης του ΑΠΘ Περικλής Μήτκας, κλείνοντας όμως κι ο ίδιος ποιητικά τον χαιρετισμό του και χαρακτηρίζοντας την ποιήτρια και το έργο της ως “κάστρο της ωριάς” που δεν “ξέρει από τι είναι φτιαγμένο” και δηλώνοντας “ευτυχής που μπορεί και το θαυμάζει…”.
 
Απευθυνόμενη στη “συγκεντρωμένη ιερότητα” της κατάμεστης (πρωτοφανώς σε αναγόρευση επιτίμου διδάκτορα) ιστορικής αίθουσας τελετών της Παλαιάς Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ και αφού εξεδύθη παρατύπως τη βαριά πανεπιστημιακή τήβεννο, την οποία της είχαν φορέσει λίγα λεπτά νωρίτερα οι επικεφαλής της τελετής, η Κική Δημουλά δήλωσε πως είναι “αδιάβαστη στο μάθημα της έπαρσης”, ζήτησε την κατανόηση του ακροατηρίου για την ταραχή που νιώθει, δίνοντας “εισιτήριες εξετάσεις στην Ανωτάτη Αποδοχή Σας”, και ομολόγησε πως “δεν είμαι φιλόλογος, δεν είμαι θεολόγος, δεν είμαι καν επιστήμων”…
 
Με αφορμή τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, η καθηγήτρια του τμήματος Θεολογίας Άννα Κόλτσιου-Νικήτα, που εκφώνησε τον έπαινο της τιμώμενης, αναφέρθηκε στο ομότιτλο “θεολογικό” της ποίημα:   
 
“Κύριε/ σού έφερα το πρόσφορο/ ζεστή ακόμα η σαρξ με σφραγίδα/ εδώ το χαρτονόμισμα να δώσεις κάτι στο κερί που σου διαβάζει οδυρμούς εν περιλήψει/ κι εδώ είναι το χαρτί με των ψυχών τα ονόματα/ Όσα μπορείς αγίασον/. Για την Ελένη κυρίως ενδιαφέρομαι/ ήτανε κάποτε η μάνα μου/ 
 
Τώρα δεν ξέρω τι συγχωνεύσεις έκανες αν σε κοινό αυλάκι ρέει το ίδιο αίμα με το ξένο/…. Ελένη. Να σ’ την δείξω μην την μπερδέψεις/ με άλλες έτσι που κατάργησες τα επίθετα/ κατάργησες τις ανομοιότητες/ Μόνο διακριτικό που τους απέμεινε είναι πόσο τους ξέχασαν/ και πόσο ακόμα τους θυμούνται…/ …Αυτή είναι, δες την καλά/ Κοίτα μη μου αγιάσεις ξένη μάνα/ και γίνει η στοργική ορφάνια μου/ μετά από τόσα χρόνια μητριά μου…”.   “, ο εαυτός μου με ανάγκασε να είμαι” απολογούνταν, λίγα λεπτά αργότερα, η ακαδημαϊκός (από το 2002) Κική Δημουλά.
 
Διαβάστε το υπόλοιοπο στην lifo.gr
 
Φωτο: Alexandros Michailidis / SOOC

Τάνια Νικολοπούλου

Είμαι παιδί της επικοινωνίας και του χαμόγελου και με αφορμή την μέχρι τώρα πορεία μου σε αυτή τη ζωή, θέλησα να «χρωματίσω» τον κόσμο με τη δική μου παλέτα. Έτσι δημιούργησα με πολύ αγάπη το δικό μου διαδικτυακό αποτύπωμα, το likewoman.gr, θέλοντας να γεμίσω τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τις γυναίκες με τη δική μου αστερόσκονη. Πάντα λέω ότι «εκεί έξω βρίσκονται τα πιο μαγικά πράγματα…μη φοβάσαι λοιπόν να τα περπατήσεις».

RELATED

Absolute Feminine Stories

© , LIKEWOMAN
All rights reserved
Created by Advalue